martes, 23 de octubre de 2012

COMA UN IRMÁN CHE FALO




    "Podo afirmar con rotundidade que Xaquín pertence a ese tipo de persoas que van pola vida derrochando talento, eficacia e xenerosidade".

                                                          X.Denis



                                            VÍDEO HOMENAXE A D. XAQUÍN GÓMEZ BARROS



                                                         

domingo, 23 de septiembre de 2012

VOANDO NO QUADS



Cada sábado pola mañá no Camiño Vello,  se o tempo acompaña, séntase no seu quad e abre a súa noveliña. A xente pasa e mira unha semana tras outra. É unha imaxe pouco común,  todo o máis camiñar polas rúas cun ollo no xornal e outro nas farolas,  por aquelo da integridade física pero así, na biblioteca ambulante, non é algo moi visto. Non o digo polo quads, senón por aquelo de ler. Na nosa terra parece que as afeccións son outras.

Onte pareime a falarlle. Juan vive en Corneira, do concello de A Baña, e mentres agarda, as horas voan sobre a máquina e a imaxinanción percorre o deserto de Nevada ou o escenario que toque nesa xeira. As súas afeccións son a lectura e o fútbol. Atopeino pola estrada algún domingo no seu catriciclo, dí que é socio do Negreira e mais do Xallas de Santa Comba, que non perde un partido. Tamén falamos da miña familia, pois na súa terra de adopción naceron os meus antepasados maternos e alí teño parentes. É un home serio e bo conversador, e moi amable. Non puxo reparos a que lle tirara este retrato: “ E por min... non me importa!”

Falamos e falamos do pracer da lectura. É  unha mágoa que o exemplo non sexa o do común. Cando lemos, a nosa imaxinación vaise da man do que escribe, viaxamos por outras realidades, maxinamos outros universos ou profundizamos no propio. Un libro é coma unha conversa interesante de alguén que ten algo que contarnos e que, xeralmente, faino dun xeito pracenteiro. Cando vai bo tempo aproveitamos para sair á rúa e deixamos os nosos libros esquecidos nos seus cárceres. Habería que prantexarse sacalos das bibliotecas, airealos, que lles dea o sol, achegalos á xente e deixalos facer o seu labor.

Juan teno claro, onde vai o quads vai o libro.Coa súa máquina non pode andar a moita velocidade, pero cando colle o libro a  imaxinación voa.



domingo, 15 de julio de 2012

O MEU CLIP




Algúen se puxo a pensar canta fermosura se agocha nun pequeño obxecto ou canto afecto nun detalle; canta grandeza pode caber na cousa máis pequena e canto heroismo na xente máis humilde?

Os meus compañeiros e compañeiras téñenme ouvido loubar a importancia do clip, ese pequeno resorte de metal que nos axuda a cotío a ordear, clasificar e estruturar os papeis nos que se van ceibando as ideas e os pensamentos para logo trasmitilos e utilizalos na tarefa cotiá. O camiñar pola vida vaiche ensinando que é nos máis sinxelos obxectos ou nas persoas máis modestas, por todos esquencidas ou iñoradas, onde realmente se atopa a grandeza.

De seguro que ninguén se parou a valorar a importancia do porrón, ese recipiente de barro, agora xa esquecido que, de man en man, nos labores máis duros do verán calmaba a sede e daba folgos no traballo do campo a centos de milleiros de modestos labregos. Ou a simple fregona que liberou os riles e os xionllos das mulleres nas súas tarefas cotiás de sacar brillo aos chans propios e alleos.

Eu vivo rodeado de pequenas cousas que a miudo me recordan o que é a amizade sincera; dende un fermoso libro a un CD; unha colección de afectos, tan sabedores coma un bote de mel, que se foron acumulando ó longo deste meu camiñar vital. Ou tamén dos pequenos agasallos cos que algúns compañeiros quixeron deixar patente o seu agradecemento polo que non foi máis que cumprir cunha obriga.

O mesmo ocorre coas persoas, as máis modestas e importantes quedan ás veces inxustamente cubertas por unha codia de esquecemento, involuntario ou conscente, e que debemos excavar para sacar á luz a súa verdadeira dimensión. Por eso naceu este blog, ÁGORA, para lembrar e loubar á xente que ao longo do tempo e no máis ademirable anonimato, aportou o seu esforzo ou deixou a propia vida ó servicio de todos e que foron un exemplo de traballo e cidadanía. Aqueles aos que lles debemos que todos vivamos agora un pouquiño mellor. Porque, cantas persoas traballan a cotío perto de nós dun xeito desinteresado, en asociacións, comisións ou institucións ao servizo dos demáis? Pois niso, nese modesto traballo e dedicación radica a súa grandeza.







É de xustiza pois, valorar as pequenas cousas que fan agradable a vida dos demais. Tamén os pequenos obxectos que nola facilitan: o porrón e a fregona, o clip e as pinzas, a cremalleira e o velcro, a lata e o tetrabrik, a cinta adhesiva e a goma elástica, o abanico e a bolsa de té, o lapis e o bolígrafo... e aprender a valorar a súa humilde grandeza e utilidade. Tamén a súa fermosura.

E todo isto ven a conto de que no Pazo de Fonseca, en Santiago de Compostela, réndeselles homenaxe nunha das máis fermosas exposicións que por alí pasaron: INVENTOS XENIAIS, HEROES OCULTOS, OBXECTOS COTIÁNS. A historia da súa invención, o seu desenvolvemento histórico, as condicións técnicas da súa produción a grande escala e que seguen a estimular o traballo dos artistas e creadores. A estética e a utilidade destes obxectos que se fabrican millóns de veces e que son indispensables na vida cotiá. Algo que paga a pena disfrutar ata o 29 de agosto deste ano.


viernes, 11 de mayo de 2012

FLORENCIA



Praza da Signoria-Palacio Vecquio (Foto López Tuñas)

Florencia non se pode contar. É coma unha mañá de Reis na que os soños se fan realidade e vas de agasallo en agasallo sen saber con cal quedar, mentres as sensacións te desbordan. É para gozala e entendela, un chute sensorial que te enche.

É a presenza viva da arte e a exaltación do ser humano a través da beleza, exteriorizada no mármore e o bronce, da arquitectura, da escultura e a pintura. O berce do Renacemento. A cidade na que se constata que son as ideas as que moven o Mundo e o lugar no que un grupo de homes excepcionais rachan as tebras medievais e colocan ó ser humano, dotado da capacidade de razoar, no centro da vida.

Aquí agromou unha nova época, un vasto movemento que pouco a pouco se foi estendendo por toda Europa introducindo profundos cambios na vida artística, cultural, política e literaria. Os Humanistas: escritores, pintores, escultores, científicos, abren as portas a unha nova era. A cidade dos Médicis, mecenas dos grandes creadores. O desenvolvemento económico e político da burguesía como nova clase social, motor da cidade.
O David - Miguel Anxo ( Foto López Tuñas)

Nas súas rúas seguen presentes Dante e Petrarca, Miguel Anxo, Donatello e Brunellesqui e ata a bella Simonetta que namorou a Giuliano de Médicis e ó mesmo Botticelli, quen a inmortalizou no seu cadro O nacemento de Venus que se garda na Galería degli Uffizi.

No centro de Florencia hai unha templo que mais parece unha fortaleza, é a igrexa-pazo dos gremios: Orsanmichele, que está exactamente entre o centro de poder relixioso da cidade, onde se ubica a catedral de Santa María dei Fiore, e a sé do poder politico, a Praza da Signoria, como se quixera reivindicar a independencia, a liberdade e a dignidade do mundo do traballo. Nas súas fachadas atópanse as estatuas dos santos protectores das artes.

Paseando por esta cidade, que foi a capital de Italia dende 1865 a 1871 e sede do primeiro Parlamento, intúese o contraste entre unha civilización que pon o seu diñeiro a prol do progreso da cultura, da sociedade e sobre todo das persoas, fronte á caricatura dun capitalismo depredador, representado simbolicamente por un grupo de escolares xaponeses que se retratan cun poster de Miky Mousse diante dunha tenda de Disney, a poucos metros da Praza da Signoria.


ALBUM


 Catedral de Santa María dei Fiore ( Foto López Tuñas)











(Foto López Tuñas)







Porta do Baptisterio. Lorenzo Ghiberti traballou 25 anos nesta xoia de bronce, chamada por Miguel Anxo a Porta do Paraíso


                                                                           (Foto L.T.)




  
                                          
               

Fonte de Neptuno na Praza da Signoria    ( Foto L.T)
As antigas tendas de Ponte Vecquio foron transformadas en xoierías ( Foto L.T.)



                                         ( Foto L.T.)






PERSEO  de Benvenuto Cellini na Praza da Signoria. Este bronce é un dos máis alabados do Renacemento polas súas dimensións.












viernes, 4 de mayo de 2012

PARA MIN A ESCOLA......







As cores están agochadas na luz pero cando saen expresan emocións e sentimentos, tamén son un xeito de desenvolver a creatividade. Espertan os sentidos e alegran a vida. A profesora do Instituto de Educación Secundaria  Xulián Magariños de Negreira  Dolores Sánchez Leira, que tamén é Xefa do Departamento de Normalización Lingüística, ademáis de ensinar a comunicarse coa linguaxe tamén emprega a técnica das cores e o debuxo para que o alumnado de 1º da ESO manifeste os seus sentimentos.
Nunha fermosa combinación da escrita e o debuxo reflicten así o que é a Escola para eles. En xeral os que utilizan liñas rectas, barras ou poucas cores son alumnos/as aínda sen evolucionar mentres que os que utilizan todo o espazo, liñas curvas, círculos en policromía son o alumnado máis maduro.
Sempre hai alumnos que captan o explicado e expresan coas cores o que significa para eles a escola, a opresión que senten ou o pechados que se ven na aula. Outros expresan con liberdade a súa autonomía no proceso de aprendizaxe.


  • PARA MIN O COLEXIO É UN LIBRO ABERTO
    A escola é unha carreira de obstáculos.
  • Na escola acábaseme a batería.
  • Cando estou na clase invádeme a monotonía.
  • A escola encántame porque aprendo moitas cousas.
  • Na escola relaciónome cos demais.
  • É o único sitio onde estou con rapaces da miña idade.


                               Hai auténticas xoias!









 






         

          SE A VIDA FOSE UNHA CARREIRA NON HABERÍA CORREDOR QUE CHEGASE Á META








PARA MIN A ESCOLA É UNHA OPORTUNIDADE AO TRABALLO






















PARA MIN A ESCOLA É UN ESGOTAMENTO.






















PARA MIN O RECREO É UNHA BENDICIÓN
























PARA MIN A ESCOLA É COMA UN LIBRO ABERTO.





















A ESCOLA É UN LABERINTO SEN SAÍDA
























          A ESCOLA É UNHA PEZA.......






















PARA MIN A ESCOLA É UNHA LIBERACIÓN















martes, 13 de marzo de 2012

ISAAC, O EDITOR DA MEMORIA


 Isaac Díaz Pardo : " Home de cultura, de proxectos,  ilustrador, pintor, ceramista e tamén editor da nosa memoria, da nosa Historia".

Por Illa Bufarda


.
Isaac, o editor da memoria. from Illa Bufarda on Vimeo.



jueves, 23 de febrero de 2012

ROSALÍA DE CASTRO



                                          24 de FEBREIRO
 
              DÍA DE ROSALÍA DE CASTRO






   




Embarque en A Coruña



                                                               PRA HABANA


                                                               Vendéronlle os bois,
                                                               vendéronlle as vacas,
                                                               o pote do caldo
                                                               e a manta da cama.

                                                               Vendéronlle o carro
                                                               e as leiras que tiña,
                                                               deixárono soio
                                                               coa roupa vestida.

                                                               "María, eu son mozo,
                                                               pedir non me é dado,
                                                               eu vou polo mundo
                                                               pra ver de ganalo.

                                                               Galicia está pobre,
                                                               e á Habana me vou...
                                                               ¡Adeus, adeus, prendas
                                                               do meu corazón!"