sábado, 4 de agosto de 2012

DO MINUTO AO SEGUNDO

                                                              (Foto López Tuñas)

Atopeime na Coruña cun retratista como é debido, daqueles de minuto que, coa caixa escura, ían  recollendo polas feiras ou as  prazas das cidades a imaxe das xentes. Estaba entre as casetas da Feira do Libro, que seica é pola súa importancia a quinta de España, e as do Certamen de Casas Regionales, que debe ser o primeiro porque dubido que perdure algún outro.

Chamaba a atención na Feira do Cotón  ollar a Castromil, co seu gardapolvos gris, manipular  ás apalpadas dentro do caixonciño de madeira, ata que sacaba a tira de papel que introducía na lata con auga, colgada no trípode, da que logo xurdían as imaxes dos que iban pasando por diante do obxectivo: a nai co fillo que tiraba o retrato para mandar para as Américas, o soldado de infantería co seu uniforme, o mozo que pedía unha con forma de corazón e coa lenda No me olvides ou os amigos que querían retratarse xuntos. Nun minuto quedaban estampadas no papel tantas historias que logo se gardaban coma tesouros. Non hai máis que ollar aqueles retratos para entender canta cousa se agocha neles 
Domingo Pintos e Miguel López
 
Pero os máis espectaculares eran os da romaría de San Francisco de Corneira, cos seus cabalos de cartón e os decorados de lona. Sempre se poñían entre o Barriga Verde e as lanchas. Alí podíase escoller entre posar diante da mansión dun Falcon Cres ou montado no cabalo. Contoume unha vez Mero da Chancela que na romaría de San Eleuterio un rapazolo da parroquia coloulle a ún deles unha rá na lata e cando o home metiu a man todos os cativos empezaron a berrarlle ¡¡croá..croá!! Foi tal a que se armou que ao primeiro que pescou houbo de escacharlle o estribillo fotográfico nas costas.

 Hoxe retratistas somos todos; calquera aparello serve para pixelar a vida, mandala e enlatala. Tan rápido coma nun segundo, que tamén é o tempo que se tarda en esquecela. Consecuencias do overbooking.