domingo, 14 de agosto de 2016

BARES EXISTE


Cabo Estaca de Bares


Estaca de Bares non é un invento dos mestres que dende pequenos nos facían recitar o nome dos cabos de Galicia, tampouco unha creación dos xeógrafos que sempre se empeñaron e bautizar cada curruncho da xeografía como se dun rapaz se tratara. A longa punta rocosa penetra no Atlántico querendo fuxir cara o infindo ante a mirada de envexa do Ortegal que, por pouco, perdeu a carreira para chegar a ser o punto máis septentrional de España.

Cada día de verán centos de persoas achéganse a este privilexiado balcón situado entre as rías de Ortigueira e O Barqueiro, onde escachan os ventos e as ondas para, moi amodiño, baixar ata a punta do cabo e alí ollar cara o horizonte intuindo quizais todo un mundo que se atopa máis alá. Aquí sepáranse as augas do Atlántico das da terra dos cántabros, emítense sinais luminosas e sonoras que chegan ata as vinte millas para avisar aos navegantes do perigo de achegarse aos agrestes cantís e a partires de setembro máis de 100.000 aves migratorias, alcatraces, pardelas e outras especies, fan do cabo lugar de paso, é pois un importante punto de observación das aves migratorias do Atlántico, do Ártico e do Mediterráneo. O cabo está situado nun dos paraxes máis espectaculares da costa galega.


PORTO DE BARES - Foto Ministerio de Agic. Pesca e Alimentación

Aos seus pés e na bocana da ría do Barqueiro está o porto máis antergo de Galicia que sigue en activo, din que fundado polos fenicios ( S. VIII a. C.), ese pobo de comerciantes que dende o Mediterráneo navegou ata terras astures, aínda que os últimos traballos de investigación dun equipo da Universidade da Coruña atribúe a súa fundación aos romanos, polos restos atopados nunha vila desa época, e van solicitar á Xunta de Galicia que sexa declarado ben de interese cultural. Na Idade Media, no ano 916, Ordoño II dona ao obispo de Mondoñedo, Sabarico, esta Vila de Bares. Logo foi un importante porto baleeiro a nas profundidades dos seus areais atopáronse numerosos esqueletos de cetáceos.

Coído de Bares e Illa Coelleira
O malecón do porto de Bares impresiona polos xigantescos pelouros que frean os embates do mar e protexen a súa fermosa praia, onde os nenos xogan a mergullarse nas mornas augas que teñen a cor da verde terra que a rodea.

Na súa beira tres meniñas loiras xogan a vender limonada recordando a primitiva orixe comercial deste fermoso lugar: Somos de Valencia y venimos todos los años. Si quiere puede tomar los vasos que le apetezca, sólo cuesta la voluntad. Al terminar nos repartimos entre las tres lo que recaudamos. Pruebe, verá como le gusta!

Hai uns meses deixounos para sempre Fernando, un bo amigo, que a miudo me lembraba que estivera de mestre nun dos lugares máis fermosos e espectaculares de Galicia. E dicía a verdade. Camiñando paseniño pola areal de Bares puiden gozar de toda a beleza que con tanta paixón me tiña transmitido o meu amigo.




Nas augas de Bares







miércoles, 27 de julio de 2016

Retrato



                                                 


Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla, 
y un huerto claro donde madura el limonero; 
mi juventud, veinte años en tierras de Castilla; 
mi historia, algunos casos que recordar no quiero. 

Ni un seductor Mañara, ni un Bradomín he sido 
ya conocéis mi torpe aliño indumentario—, 
más recibí la flecha que me asignó Cupido, 
y amé cuanto ellas puedan tener de hospitalario.

Hay en mis venas gotas de sangre jacobina, 
pero mi verso brota de manantial sereno; 
y, más que un hombre al uso que sabe su doctrina, 
soy, en el buen sentido de la palabra, bueno.

Adoro la hermosura, y en la moderna estética 
corté las viejas rosas del huerto de Ronsard; 
mas no amo los afeites de la actual cosmética, 
ni soy un ave de esas del nuevo gay-trinar.

Desdeño las romanzas de los tenores huecos 
y el coro de los grillos que cantan a la luna. 
A distinguir me paro las voces de los ecos, 
y escucho solamente, entre las voces, una.

¿Soy clásico o romántico? No sé. Dejar quisiera 
mi verso, como deja el capitán su espada: 
famosa por la mano viril que la blandiera, 
no por el docto oficio del forjador preciada.

Converso con el hombre que siempre va conmigo 
quien habla solo espera hablar a Dios un día—; 
mi soliloquio es plática con ese buen amigo 
que me enseñó el secreto de la filantropía.

Y al cabo, nada os debo; debéisme cuanto he escrito. 
A mi trabajo acudo, con mi dinero pago 
el traje que me cubre y la mansión que habito, 
el pan que me alimenta y el lecho en donde yago.

Cuando llegue el día del último vïaje, 
y esté al partir la nave que nunca ha de tornar, 
me encontraréis a bordo ligero de equipaje, 
casi desnudo, como los hijos de la mar.


                                         ANTONIO MACHADO
                                          Sevilla, 26 de Julio de 1875
                                          Colliure, 22 de febreo de 1939


miércoles, 20 de julio de 2016

HOMENAXE A DONA CARMEN




Escola de Cobas

O sábado á unha da tarde máis de cen alumnos e alumnas de Dona Carmen, a mestra de Cobas (Negreira), ofrécenlle unha homenaxe en recordo dos 30 anos que dedicou á educación de varias xeracións que pasaron pola súa aula. Dona Carmen Sanmartín Currais chegou un día á escola, erixida pola Unión Barcalesa da Habana e inaugurada no ano 1922, despois de comenzar a súa función docente en Brens (Cee) e Brandomil (Zas). Cúmprense agora 20 anos dende o día que finou, pero a Mestra nunca deixou de estar presente na vida e nas conversas do seu alumnado que agora de maiores queren amosarlle, de novo, o seu cariño e agradecemento.

A mestra de Cobas traballou, como daquela os seus compañeiros e compañeiras, con moitas carencias de medios profesionais mais desempeñaba o seu labor coa bagaxe adquirida na Escola Normal fomentando a aprendizaxe e a formación dos alumnos para convertilos en homes e mulleres de ben, persoas con valores éticos e morais. Impartía clase fora do horario, tamén aos rapaces máis espelidos, axudándolles a conseguir becas para, en moitos casos, seguir estudios superiores. Só algunhas tardes, cóntame Luis Mesías un dos organizadores da homenaxe, os algo máis de medio cento de nenos e nenas ían ó local fronte á aula a ver o programa Televisión Escolar que emitía a recentemente inaugurada segunda cadea da TVE, unha novidade para eles pois nesa altura non era aínda un medio popular, non estaba presente na maioría dos fogares. Ese foi o único complemento didáctico do traballo persoal da mestra.


Dona Carmen co seu alumnado

Unha placa na fachada do fermoso edificio da Escola de Cobas que perpetuará o recordo de Dona Carmen e unha exposición de fotografías aportadas polos veciños serán algunhas das actividades que programaron. Os asistentes xuntaranse logo nun xantar no espazo que rodea o fermoso edificio barcalés para lembrar xuntos as anécdotas escolares da súa infancia. Tamén estarán presentes os fillos e familiares da homenaxeada, os alcaldes de Negreira e A Baña e algún alumno da escola de Brandomil, como Jesús Grille que cos seus 80 anos non quere faltar ao acontecemento.

Moito traballaron estes días os veciños e veciñas de todas as idades para preparar as actividades, financiadas tamén coa venda dunhas rifas que no sorteo celebrado en Radio Negreira contou coa presenza da veciña de máis idade da parroquia, Teresa Novo de 96 anos, como fedataria.

Que pouco se ten escrito sobre a importancia das mestras que traballaron nas escolas rurais de Galicia, especialmente as que estiveron nas aldeas máis alonxadas nas chamadas “ Escuela Mixta Rural y de difícil desempeño” lonxe das estradas, onde eran recollidas por algún veciño que tuvera cabaleiría. Tampouco contaban con vivenda escolar nin taberna na que aloxarse e tiñan que vivir nun cuarto cedido por algún veciño na súa modesta casa. Unha compañeira tenme relatado a súa experiencia vivida nunha destas escoliñas en condicións miserentas.

O médico e escritor Pablo Vaamonde contábame como a biblioteca particular de Dona Carmen serviu para fomentar en moitos alumnos e alumnas a afección pola lectura, pois ademáis de trasmitir coñecementos espertaba neles o interese pola cultura. O labor de Dona Carmen explicoumo con cinco palabras: Eu débolle o que son!




ALBUM














domingo, 19 de junio de 2016

INFANCIA






Picasso (en primeiro plano) coa súa familia en Lagares de Llanes ( Málaga)-1896

Estes días podemos disfrutar, na  Casa da Cultura de Negreira,  dunha fermosa mostra de dibuxos do alumnado do Colexio de Educación Infantil e Primaria O Coto. É  un agasallo de colorido e  creatividade dos escolares  máis pequenos e do interese de mestres e mestras por desenvolver a súa capacidade creativa dende a etapa infantil

Coincídenme algunhas destas mostras propias do final do curso académico  coa lectura dun exemplar do xornal LA VOZ DE GALICIA do 21 de febreiro de 1895. Na sección DE SOL A SOL recolle : De un niño de 13 años, hijo del profesor de la Escuela de Bellas Artes, Sr. Blasco, son los dos estudios de cabezas pintados al óleo, que se hallan expuestos al público en el almacén de muebles que en la calle Real tienen los herederos de D. Joaquín Latorre.
No están mal dibujadas, el colorido es acertado y la entonación es bastante buena y todo ello resulta superior si se tiene en cuenta la edad del artista; pero lo que es sorprendente la valentía y soltura con que están ejecutadas, y no dudamos en afirmar que ese modo de empezar a pintar acusa muy buenas disposiciones para el arte pictórico en el infantil artista. Continúe de esa manera y no dude que alcanzará días de gloria y un porvenir brillante.

Retrato infantil-Picasso
Tratábase da primeira exposición  do que logo sería o máis importante pintor do século XX: Pablo Ruíz Picasso.

A lectura atenta deste exemplar evidencia a realidade sociocultural do entorno no que se desenvolvía a infancia de Picasso na Coruña: El sumario contra 36 individuos  que emprendieron hace algunos meses el viaje a La Habana como polizones, a bordo del vapor francés La Normandie, y de cuyo regreso a La Coruña a bordo de un vapor correo de La trasatántica española, dimos cuenta no ha mucho. A Memoria da Sociedad de Beneficiencia de los Naturales de Galicia na Habana onde se recolle o pago de pasaxes a emigrantes enfermos retornados por un total de 4.805 pesos ouro.
Tamén o envío á Dirección xeral de Instrucción pública do expediente para expedición dos títulos profesionais de 29 mestras e 3 mestres e o acordo da Comisión provincial sobre o trámite de aprobación do segundo tramo da estrada de Carballo a Portomouro. Ou dos premios para ese ano dos diversos concursos de disfraces do Entroido.

Importante que proliferen este tipo de exposicións para que tomemos conciencia da necesidade de espertar nos máis noviños o gusto e a capacidade de crear  nun mundo no que se está a impoñer a ditadura das pantallas dende as primeiras idades.








domingo, 5 de junio de 2016

EL COTO ESCOLAR: UN AULA DE LA NATURALEZA

El alumno Benigno Cancela

Los terrenos en los que se ubica el actual Parque de O Coto y las instalaciones de ocio fueron donados por los dueños del Pazo do Cotón al Ayuntamiento de Negreira con la finalidad de ser destinados a Coto Escolar para prácticas agrícolas de las escuelas de niños que acogían alumnos de la Villa y alrrededores.

Los cotos escolares de Previsión en la Escuela primaria comenzaron a crearse en la década de los años 20 del siglo pasado y estaban considerados como modernas técnicas para la enseñanza de las Ciencias Naturales. Tenían una triple finalidad: Pedagógica, para despertar el espíritu de observación y reflexión a través de la Naturaleza. Económica, arraigando en los escolares la vocación por las actividades rurales para acentuar la fertilidad y productividad del suelo. Social, fomentando la cooperación y el trabajo en común. Fueron regulamentados por orden del 6 de mayo de 1944 (B.O. del Ministerio de Educación Nacional de 17 de agosto) 




El Cuaderno de actividades realizadas en el Coto Escolar, elaborado por el alumno Constantino González Ferro de la Escuela de Niños nº 2 del maestro D. Juan Garrido Eirín, es un auténtico manual didáctico, tanto de las actividades llevadas a cabo durante el curso 1942-43 como de las más importantes actividades económicas del sector primario en España. Perfectamente redactado, ilustrado y con una caligrafía ejemplar es todo un ejemplo de la importancia de las actividades complementarias en el proceso educativo de los alumnos.

La siembra, cultivo y recolección de diferentes especies agrícolas, la plantación, poda, posibles enfermedades y plagas de los árboles frutales, así como los apuntes sobre la agricultura, bosques, ganadería y pesca marítima y fluvial, son algunos de los apartados más importantes.

Venimos de presenciar la realización de siembra de trigo y centeno en el Coto Escolar. El terreno donde se sembró el centeno es de 3 áreas y el del trigo es de 4 ½ áreas. Las semillas de centeno dedicadas a la siembra fueron 2 ½ Kg y 3,250 Kg de trigo, estas han sido sometidas a desinfección valiéndonos de carbonato de cobre. Por lo cual fueron introducidas las semillas en una vasija añadiendo el carbonato cúprico y cerrado después el recipiente le dimos vueltas continuamente por espacio de unos minutos y luego las sembró el profesor...




También explica Constantino por qué se podan los frutales, los diferentes tipos de poda y las técnicas que deben ser utilizadas: Un arbol cualquiera, plantado en cualquier lugar, se desarrolla conforme a ciertas circunstancias: terreno, orientación, clima, clase de árboles, es decir que su desarrollo es la resultante de un conjunto completo de factores naturales. Esto nos lo demuestran las plantas que, sin la intervención del hombre,crecen por si solas (crecimientos espontáneos) Pero cuando nosotros cultivamos un árbol atendiendo a su futura utilidad los cuidados empleados en nuestro esfuerzo, trabajo y capital, lo hacemos con la esperanza de algún beneficio. Entonces no debemos dejar que el árbol crezca libremente..

Sorprende que en una época en la que la enseñanza pública se caracterizaba por el elevado número de alumnos por clase (sesenta o setenta de diferentes niveles para un solo profesor) y la precariedad de medios, pudiera alcanzarse el nivel de formación que en este caso se evidencia.

En la actualidad  el Colegio de Educación Infantil y Primaria lleva el nombre de O Coto.






Nota: Las fotografías de la Agencia  nº 1 del Servicio de Extensión Agraria, Negreira, corresponden a alumnos de la Escuela de niños de D. Marcelino López, curso 1962-63, excepto la última que puede ser de una escuela unitaria que visitó el Coto, según información facilitada por el  profesor J.Ramón López Tuñas.





viernes, 13 de mayo de 2016

ÁRBORES DE FERRO









As árbores son seres vivos que forman parte do noso patrimonio natural ademáis dunha importante fonte de riqueza. Nos núcleos urbanos depuran a atmósfera e desprenden  osixeno, tan necesario para a vida das persoas. Tamén un importante elemento estético que acollen ás aves que cos seus rechouchíos fannos máis agradable o acontecer diario.

Hai anos todos os nenos e nenas das escolas celebraban El Día del Árbol facendo plantacións en distintos lugares coa compaña das autoridades que botaban os seus discursos destacando a importancia desta especie vexetal para a vida das persoas, xunto coa lectura dos textos redactados polos escolares máis aventaxados que, en prosa ou en verso, louvaban ás distintas árbores de Galicia. Despois da degustación das sinxelas lambetadas que se entregaba á rapazada acabábase cantanto todos o Himno al Arbol : Cantemos al arbol que voy a plantar, si Dios lo protege del hombre y del viento salud y riqueza dará.....!

Oleiros é unha excepción á especulación urbanística que sufriron boa parte dos nosos pobos e cidades, especialmente os que se atopan no entorno das grandes urbes: Os seus paseos marítimos, inmensos parques, prazas e avenidas son unha especie de xardín botánico onde se pode disfrutar das máis fermosas e variadas especies. Por eso sorprende atoparse cunha árbore de ferro coa lenda da fotografía.

Explicáronme que dende hai anos levan sufrindo ataques de persoas que actuando con nocturnidade arrancan a cortiza das árbores para secalas con produtos químicos. Ao parecer sempre diante de algún edificio ou vivenda, en distintos lugares do municipio. Agora, cando se repiten estes atentados contra o patrimonio público, o concello actúa colocando estas reivindicativas estruturas de ferro para concienciar á ciudadanía da importancia de respectar ás árbores. Por sorte, din, estes ataques son escasos e excepcionais pois a maioría dos veciños dese municipio aprecian e defenden a conservación do patrimonio ecolóxico.

Xa dicía Castelao: O día en que os galegos entendan o que vale unha árbore, ese dia Galicia deixará de ser pobre.







miércoles, 11 de mayo de 2016

PEPE ARDEIRO


OS AUSENTES







Cando aínda éramos nenos
e o calendario sinalaba as festas agardadas
no noso íntimo e limitado entorno,
erguíamos o ánimo na encantación dos días
e modificábanse tódalas vivencias.


Entón, íamos absorbendo no bulicio da tarde
fumes de tabaco loiro
-Chesterfield e outros nomes-
que ceibaban no calor de Xullo
indianos de brancos traxes de algodón
e garabatas repintadas.


Os zapatos novos, aromáticos,
previsibelmente grandes,
reflexaban no seu brillo inmaculado
o mesmo brillo de gozo que en nós estralaba.


Rosca, pan, bizcoito, símbolos de cada casa,
adoviados, aderezados, mergullaban nas mentes
e anunciaban con brillo de ledicia
breves días senlleiros de ansias alampadas.


E a noite caía tibia, coma un lume de estrelas,
sobre un ceo insolitamente alumiado
baixo a preliminar decoración da música
que enchía ás véas da alma de melodías
que en nós permanecerán, e xa por sempre.

                                                   Xosé Manuel López  Ardeiro
                                                                            





lunes, 9 de mayo de 2016

DE CUANDO EL COTO ERA UN COTO


Redacción extraida del cuaderno de trabajo de un alumno de diez años de la Escuela de Niños de Negreira que regentaba el maestro D. Juan Garrido, también director del Coto Escolar. Este alumno terminó su vida laboral como profesor de Filosofía en un instituto de Sevilla.


Actividad en El Coto

EJERCICIO DE REDACCIÓN


UNA EXCURSIÓN

En el día 24 del mes actual, hemos salido en compañía de nuestro profesor a una excursión a San Mauro de Barouta. Cuando salimos de Negreira eran las 8,30 minutos, fuimos por la carretera de Santiago y al encontrar el Puente Maceira dejamos la de Santiago y seguimos por la de Lens. Al llegar al Puente Viejo marcharon dos niños, Juan Antonio Garrido y Jesús Longueira, fueron por otro camino que iba para Santiago, a buscar a Ramón Longueira que llevaba el lote del maiz del Coto Escolar .

Cuando llegamos a San Amaro de Barouta (Ames) se reunían las personas que iban con los lotes para un cobertizo que también había así como una especie de bancos que era donde se ponían los lotes de las mazorcas.

Después cuando llegaron los Ingenieros numeraron el maiz de cada persona y le cogían el lote de mazorcas para pesarlas en una báscula y le quitaban 6 mazorcas para pesarlas en una balanza; lo que pesaban lo apuntaban en unos papeles, después de pesarlas las desgranaban en una desgranadora y pesaban los carozos que se los disminuían a las mazorcas de maiz.

Cuando marchamos despedimos a Don Pedro Urquijo, el Landaluce, que aún seguía trabajando; nosotros subimos por un camino que iba directamente a Ames, que fue donde pasamos por un campo que tenía una fuente y comimos .

Luego  subimos por el monte arriba hacia la fábrica de Portangil donde cruzamos la carretera y fuimos para un camino que iba directamente a las Torres de Altamira, que fue donde dibujamos las ruínas de las torres.

Después cuando marchamos hemos pasado varios lugares cuyo nombre no recuerdo, llegamos al lugar de Ons y de allí pasamos al Puente Ínsua donde merendamos y luego marchamos cada uno para su respectiva casa.


        Constantino González

                                                                                            Noviembre, 30 de 1948  






jueves, 28 de abril de 2016

LIQUIDACIÓN POR CIERRE


 
 



Hai uns días cando fun mercar o xornal leveime unha agradable sorpresa, no escaparate da librería estaba unha reedición de El Florido Pensil, fermoso libro de Andrés  Sopeña que reflicte  o que foi a educación primaria na pasada ditadura, nun relato retranqueiro.  En A flor da figueira fago referencia á importancia desta publicación, que tamén foi levada ao teatro e ó cine, para disfrutar da súa agradable lectura.

No meu pobo hai dúas librerías, algo que é de agradecer pois permítenos ter información e acceder as publicacións máis recentes e interesantes segundo o gusto literario de cada quen. O que parecería unha obviedade non o é. Antonte  La Voz de Galicia publicou unha reportaxe da xornalista Marga Mosteiro sobre a crise do sector literario na capital de Galicia.

Santiago de Compostela é unha das cidades máis fermosas de Europa. É un pracer  pasear polas súas rúas, pararse nos escaparates das librerías e gozar das novidades literarias que amosan. Quero decir que amosaban  pois, como ben di a reportaxe, estes días pechará outra librería e xa van dez nos últimos anos.

 

            Licenciados en fotocopias 
 
Pero Santiago de Compostela é tamén a cidade universitaria máis importante de Galicia.  O dono da Librería  Encontros que vai pechar di que  os universitarios non len, nen siquera en formato dixital, que se licencian en fotocopias e que a  transmisión de ideas a través da escrita é cousa do pasado, que o que vale son as zapatillas de marca e outras apariencias. Xa non se trata só da desaparición dun sector do que dependen centos de traballadores, como é o que xera o libro e a súa edición, distribución e venda, tamén  da difusión da cultura e do acceso á formación persoal a través dos distintos xéneros literarios.

Dende que se aplicou ás administracións públicas  o falso concepto de autonomía polo cal cada quen pode facer o que queira, a deixación por parte dos que teñen que controlar a eficiencia e a competencia  dos investimentos públicos, sobre todo cando afectan ao futuro da sociedade, fai  que as cousas non vaian como deberan.

Sería interesante a publicación doutras reportaxes recollendo  a opinión dos representantes do que D. Miguel de Unamuno chamaba El templo de la sabiduría. Se é a volta a unha  aprendizaxe totalmente memorística propia dos tempos de El florido pensil, estamos aviados.

E non se trata de botarse a culpa uns aos outros: A Universidade aos institutos, estes á Primaria, a Primaria  á Infantil e esta aos pais. É asumir cada un as súas propias responsabilidades. E os representates públicos a de todos.

 
Como decía un famoso persoaxe: Si cada un barrera diante da súa porta, París estaría limpo nunha hora.
 
 
 
 
 

martes, 19 de abril de 2016

" PROFUNDANDO "


   O PENSADOR ( Rodin)


Onte atopeime na rúa cun amigo da infancia e para celebrar o acontecemento fomos a unha cafetería para brindar xuntos, despois de tanto tempo, polo reencontro. Falamos do pasado e do presente, das vidas de cada un e dos bos momentos que disfrutamos xuntos cando éramos máis novos. Abrimos os grifos da memoria e rimos a escachar. Tamén dos amigos que xa se foron e os que aínda quedan.

Díxome que é un seguidor deste blog e que a través del le con atención o acontecer do noso pobo e tamén ás veces de Galicia, pois vive fóra. Reprochoume que nos últimos tempos espaciase as publicacións e que debería publicar cousas máis a miudo. Mira, dixen, co que está a acontecer e coa miña mala costume de ler varios xornáis todos os días, vendo o que está a pasar sin que se explique o que sucede, xa non sabes nin de que falar. Da política, dos dramas familiares pola falta de traballo, da xente que durme na rúa; dos centos de milleiros de persoas que fenecen bombardeadas, dos que fuxen e non os deixan nin sobrevivir, condenados á deshumanización dun número nunha lista; dos paraísos, fiscais ou xeriátricos?…, é que te pós a "profundar" e non sabes nin que dicir.

Falamos logo de Luís, un amigo que vive en Madrid, nacido cunha discapacidade no seo dunha familia humilde e que grazas a un gran esforzo e coa axuda das becas, conseguiu de xeito brilante un doctorado universitario. Con mil impedimentos acadou praza na Administración pero vive só e necesita acercarse á casa dos seus pais para que estes non teñan que desprazarse a miudo para axudalo. Contoume que chamou a unha persoa da Administración para informarse da existencia dalgunha praza que lle permitise ese traslado. A conversa foi esclarecedora.


-Vaya hombre, así que tienes una discapacidad y te interesa venir para esta ciudad.
Qué curioso… todos los discapacitados de Galicia queréis volver a esta provincia .. Ja….Ja….!!

-Y todos quieren venirse para esta ciudad…¡¡ Ja..Ja..!! La verdad que no está mal para vivir..¡¡¡ Ja..!!!

-Bueno, hombre, bueno… ¿Y tú qué tipo de discapacidad tienes?

- Luis: Soy invidente.

- ……….¡Ah!......(silencio)

Tamén me comentou que alá está farto de ir pola rúa e que o empurren sen consideración, que incluso o teñen mallado. Que no seu traballo, aínda que non o precise, utiliza o bastón branco para que os compañeiros entendan que fai o seu labor por responsabilidade e profesional eficiencia, non vaia ser que poidan pensar que pretende chimparlle algún ascenso por traballar máis ca eles malia ter unha discapacidade.

Estar cerca da súa familia seríalle de gran axuda.

A verdade, deciamos, si te pós a "profundar" cun pouco de lóxica, as conclusións ás que chegas non son publicables.