lunes, 27 de julio de 2015

GALLAECIA



 
XVIII Bienal de Cerveira

 Vilanova de Cerveira está aí mesmiño, na raia de Portugal, ben protexida polo baixo Miño que amaina no Océano entre praias e áreas naturais das dúas beiras. Un espello no que mirarse porque é un exemplo de convivencia do antigo e o moderno; á sombra dos seus magnolios, unha conxunción que se estende dende a Escola de Arquitectura e Deseño "Gallaecia" ata o histórico edificio que acolle á exemplar Biblioteca Municipal.

Como cada ano celebra a Bienal de Arte Moderno e xa vai na XIV edición. Unha exposición que baixo o lema “Ollando o pasado para construír o futuro “ espállase por diversos lugares da Vila e polas veciñas localidades de Caminha, Paredes de Coura e a galega de Tomiño. Unha identificación dos saberes e tradicións da rexión, para presentar solucións de identificación contemporánea conducentes a unha aposta polo diálogo dos artistas creadores coa historia e o coñecemento dos medios onde se inscriben xeográficamente”

Porque saben que a utilidade da Historia é poder analizar e entender a realidade na que vivimos, axudar a darlle unha correcta solución aos problemas e buscar alternativas para un desenvolvemento social equilibrado.




THE SCRATCH









Este fermoso núcleo poboacional, capital dun concello de algo maís de 8.000 habitantes, debera ser visita obrigada desde esta beira do Miño, para arquitectos e urbanistas, xornalistas, políticos, cidadáns (especuladores, non) ou turistas que pretendan atopar un lugar de estancia pracenteira. Dende a fundación desta vila nova, en 1321, soubo evolucionar ata se converter nun foco que irradia modernidade na súa contorna, dende o profundo respeto ao seu pasado que lle serve para proxectar o futuro.










(Fotos López Tuñas)






miércoles, 15 de julio de 2015

PINTAMONAS


Algunhas autoridades europeas parece que están dispostas a defender o patrimonio urbano e monumental contra o ataque dos cenutrios. Unha turista foi detida en Roma pola policía por tallar as súas iniciais nunha das pedras do Coliseum e, a finais do ano pasado, outro foi multado con 20.000 euros por algo parecido. Estas actitudes incívicas de emporcar as paredes das cidades e deteriorar os monumentos non son nada novo. Hai anos, nunha viaxe á Illa da Toxa, un exército de “guiris” afanábase en rotular o seu nome nas cunchas que cubren a fermosa capela. A miña filla, que daquela tiña cinco anos, preguntounos se ela tamén podería facer o mesmo. A resposta foi rápida:

-Non se pode, porque se deterioran os monumentos.
-E logo porque algúns o fan?
-Porque son uns ignorantes.
Unha señora que estaba tutorando a varias grafiteiras berrou:
-Niña...que ezte zeñó te eztá llamando ignorante..!
Disculpe, señora, resposteille, non me refería a ella sinó a todos ustedes, especialmente a los adultos.


Praza de Lugo- A Coruña

 Nas pasadas eleccións locais, na Praza de Lugo da cidade herculina, un concelleiro repartía folletos pedindo o voto, fixenlle unha foto á cabina telefónica que tiña ao lado e pregunteille se eso non entraba no Programa. Puxo cara de non entender e seguiu repartindo papeis.

Nos últimos anos o deterioro dalgunhas cidades resulta escandaloso, sobre todo dende que os centros comerciais arruinaron as rúas céntricas e o peche de establecementos foi acompañado dun ataque grafiteiro contra as fachadas e persianas, que fan lembrar o barrio do Bronx. O casco histórico de Santiago de Compostela (Patrimonio da Humanidade) está feito un cromo e abonda un paseo pola Rúa das Orfas para tomar conciencia do problema. A cidade da Coruña, por outra banda, xa pode presumir de ter as fachadas máis emporcadas de España, transmitindo unha imaxe noxenta.

Os pobos e as cidades son unha proxección do nivel cultural dos seus moradores e tamén dos gobernantes. Os cambios que se produciron estes días nalgúns concellos terán que supor unha profilaxe urbana en todos os ámbitos.

A ver....





miércoles, 1 de julio de 2015

O SELFIE DAS ROSAS






A imaxe do xardín é sempre impecable, está tratado con mimo, co coidado que debe darse ás cousas que se valoran e se aprecian, as que precisan dunha atención contínua para ir sacando as flores secas e coidar aos novos brotes, os que amosan entre os gamallos. Logo está o rego diario, porque no verán é cando as prantas máis precisan de coidados.

Hai uns anos, a súa dona tamén puxo polo exterior unha ringleira de roseiras, pero cando renovaron as baldosas das beirarrúas, alguén mandou sacalas privándonos do agasallo que nos ofrecía o seu coidado de cada xornada.

Estes días, unha delas decidiu sair polo medio do peche a ollar o exterior. Como pode ser a percepción do mundo que ten unha rosa acostumada a sementar arrecendo e cor como agasallo dos nosos sentidos? Saiu polo medio das rellas e como recordo, sorrinte, fíxose un selfie.

Así tamén os pensamentos e as ideas, meu amigo, non se poden engaiolar, tampouco ás verbas, porque son a expresión da característica fundamental do ser humano; as rellas non son só un elemento de seguridade, tamén un impedimento e unha barreira que limita a liberdade das persoas aínda que se presente en forma de Lei.

Despois de tanto predicar a desregularización do que convén, cada xornada recibimos unha nova da regulación do expolio de dereitos  humanos e sociais, que tantos anos de loita e conquista conlevaron.

Onte no Congreso dos Deputados en Madrid, como protesta polas nova Lei de Seguridade que hoxe entra en vigor, membros de Greenpeace subíronse a unha grúa cunha pancarta que decía La protesta es un derecho. Tamén, como a rosa, retratáronse.

Decía Alfonso Rodríguez Castelao: Cando non nos deixan falar é porque alguén se está beneficiando.