domingo, 22 de febrero de 2015

O LIQUIDAMBAR




                                              (Foto López Tuñas)



Cando se prantaron eran unhas árbores pequenas que só pretendían humanizar a nova rúa. Logo foron medrando ao compás das novas construcións e cada ano hai que sometelas a unha poda intensa para que, ao chegar a primavera, as súas pólas non entren polos balcóns.

O mes pasado, aproveitando que caeron as follas, Cristina, subida na súa copa, desmochábao, para que en marzo saian de novo os brotes con forza e no verán teñamos unha árbore bizosa.

Agora, aínda que parece inerte, extendendo os seus brazos cara a noite, non dorme; malia non ter follas segue a respirar por uns pequenos poros ao longo do tronco, as lenticelas, e por dentro a súa actividade é frenética coa respiración, a fotosíntese e a producción de sustancias que van facer que na primavera rebenten os brotes e manifesten de novo o seu esplendor.

Aínda así pareceume fermoso, por iso hai uns minutos, ao pasar pola súa beira, non resistín a tentación de tirarlle esta foto, tan ergueito no medio da noite e desta puñetera humidade que nos envolve.