jueves, 22 de julio de 2010

SEMÁNTICA



      Non sabemos si en realidade se trata dunha nova técnica do marketin ou dun asunto semántico, porque normalmente non é o mesmo o continente que o contido, pero dada a costume actual de prostituir a linguaxe , vaia vostede a saber….

      Eu negábame a pensar que a etiqueta fora un fiel reflexo do elixir que se publicitaba, porque de ser así as autoridades sanitarias seguro que terían xa botado man do atrevido licoreiro, salvo que só fixera referencia á calidade do producto.

      E refírome ó da prostitución lingüística porque na nosa sociedade algúns vocablos deixan de prestar a función que os académicos lles asignan para ser destinados ós máis perversos usos e menesteres; así o honorable mercado pasou a designar ese conxunto de banqueiros, especuladores e estafadores que se dedican a apropiarse do diñeiro dos demáis ou a meternos a todos nun brete complicándonos a vida de mala maneira; os expertos , entes abstractos utilizados para xustificar calquera tipo de tropelía , ou a tan publicitada reforma laboral que xa todos identificamos con recorte de dereitos dos traballadores .

      Pero ó parecer neste caso sucede o contrario; segundo me comentou o dono do establecemento de Coímbra que expoñía no escaparate este escatolóxico licor, trátase nada máis e nada menos que dunha agradable mestura de leite, vainilla e cacao que pode satisfacer aos paladares máis esixentes.

      Resulta evidente que os nosos veciños portugueses seguen a ser unha xente feiticeira.

martes, 20 de julio de 2010

A CELEBRACIÓN DO NADAL

Belén en Tlaquepaque-Jalisco

A presencia do Nadal como festividade independente no calendario litúrxico cristián e a súa celebración o 25 de decembro son feitos de desenvolvemento tardío no primitivo cristianismo.

Según Pablo Martínez Palomero, na súa obra a Historia y tradición del Belén, as primeiras comunidades cristiáns crean os seus principais ciclos rituais arredor da Pasión, Morte e Resurreción de Jesús, celebrada na igrexa oriental o 6 de xaneiro.

É a partir do Concilio de Nicea que se celebrou no ano 325, cando xurde a necesidade de crear unha festividade en conmemoración do nacemento de Jesús, pero a escasa importancia que os primeiros cristiáns deron a este feito provocou que se ignorara o día concreto en que se produciu.

Algúns tratadistas, xa no século II, intentaron chegar a través da lóxica á datación de tal acontecemento, pero as súas averiguacións foron arbitrarias.

A identificación de Cristo co Sol e a luz está presente en multitude de textos bíblicos, e son moi numerosos os que o califican coma a luz do mundo. Estas atribucións fundamentan en boa parte a elección pola igrexa romana do 25 de decembro como festividade para conmemorar o nacemento de Cristo. Porque na Roma Imperial tal efeméride era a conmemoración da luz, a festa do Sol por antonomasia. A esta festividade romana uniríase máis tarde outra de orixe persa: a adoración a Mitra, deus do Sol, tamén conmemorada ese día.

Por outra parte, as comunidades rurais consideraron de antigo o 25 de decembro como o día de comenzo do ano, fronte ó 1 de xaneiro establecido oficialmente por Xulio César no ano 43 a.C., que máis ben tivo un sentido administrativo.

A festividade tivo carácter oficial a partires do ano 330 cando o papa Julio I dicta a necesaria proclama. De inmediato, e vencendo non escasas resistencias, a efeméride vai calando nas diversas comunidades cristiáns: No ano 375, S.Juan Crisóstomo logra que se instaure en Antioquia, San Gregorio Nacianceno estendeuna a Constantinopla, e en España se instaurará no Concilio de Zaragoza celebrado en 380.

Acontecemento singular foi a celebración da primeira "Navidade" no Novo Mundo, acaecida o 25 de decembro de 1492 na illa de Haití, na que se construiu un asentamento que recibiu precisamente o nome de Fuerte de Navidad. De este modo, tamén o continente americano se une a esta conmemoración de carácter universal.