lunes, 3 de octubre de 2016

A RAPA DA FOLLA






Les sanglots longs des violóns de l´outomne,
blessent mon coeur d ´une langueur monotone.
                                                Paul Verlaine


Cando no hemisferio Norte o día e a noite acadaron a mesma duración comenzou o Outono, a estación da colleita do millo. As árbores de folla caduca comezan a alfombrar a herba verde e os camiños. A vida da árbore sigue, prescindindo dos seus elementos máis zumentos para poder soportar as baixas temperaturas do inverno. Unha retirada estratéxica da sabia para protexerse nos elementos máis lignificados.

Sería por iso que os mandos das forzas aliadas escolleron os primeiros versos do poema Canción de Outono de Paul Verlaine para anunciar á Francia ocupada e ó movemento da Resistencia o desembarco nas praias de Normandía, que ía reprensentar o fin do Nazismo e a liberación de Europa.
A BBC de Londres trasmitiu o primeiro verso e catro días despois o segundo do fermoso poema do poeta francés:

“Os longos lamentos dos violíns do outono,
firen o meu corazón de profunda melancolía.”

A Operación Overlord daba comenzo e arrancaba o desembarco do chamado Día D. Alí estaba tamén La Nueve, compañía composta por españoles a quen a Historia lles gardaba a fazaña da liberación de París.

A noite  anterior 20.000 fungos brancos baixaron do ceo sobre os pobos de Sante Mére Eglise e Sante Marie de Mont diante do pasmo dos seus habitantes que recibiron esperanzados aos liberadores.

Coa chegada dos primeiros raios da primavera as árbores estouparán de novo nunha lampada de verde e florecerán con gran esplendor, xerando novos frutos que contribuirán a que a especie se perpetúe.

Para uns o outono é a estación da melancolía, en sentido figurado representa a madurez que anuncia o novo rexurdimento da Natureza.





No hay comentarios:

Publicar un comentario