jueves, 22 de julio de 2010

SEMÁNTICA



      Non sabemos si en realidade se trata dunha nova técnica do marketin ou dun asunto semántico, porque normalmente non é o mesmo o continente que o contido, pero dada a costume actual de prostituir a linguaxe , vaia vostede a saber….

      Eu negábame a pensar que a etiqueta fora un fiel reflexo do elixir que se publicitaba, porque de ser así as autoridades sanitarias seguro que terían xa botado man do atrevido licoreiro, salvo que só fixera referencia á calidade do producto.

      E refírome ó da prostitución lingüística porque na nosa sociedade algúns vocablos deixan de prestar a función que os académicos lles asignan para ser destinados ós máis perversos usos e menesteres; así o honorable mercado pasou a designar ese conxunto de banqueiros, especuladores e estafadores que se dedican a apropiarse do diñeiro dos demáis ou a meternos a todos nun brete complicándonos a vida de mala maneira; os expertos , entes abstractos utilizados para xustificar calquera tipo de tropelía , ou a tan publicitada reforma laboral que xa todos identificamos con recorte de dereitos dos traballadores .

      Pero ó parecer neste caso sucede o contrario; segundo me comentou o dono do establecemento de Coímbra que expoñía no escaparate este escatolóxico licor, trátase nada máis e nada menos que dunha agradable mestura de leite, vainilla e cacao que pode satisfacer aos paladares máis esixentes.

      Resulta evidente que os nosos veciños portugueses seguen a ser unha xente feiticeira.

KL 6749 : NEGREIRA EN MAUTHAUSEN

               Liberación de Mauthausen polos Aliados. Fotografía de Francisco Boix-KL 5185

      O pasado 5 de maio  cumpríronse 65 anos da liberación polas tropas americanas do campo de exterminio de Mauthausen. Cando as primeiras patrullas da II División do Terceiro Exército do Xeneral Patton fixeron a súa entrada no campo, o corazón de "Avelino da Xalleira", como era coñecido entre os seus conveciños, sen dúbida voou na distancia cara a súa pequena aldea en Negreira, onde pasou a súa infancia na compaña da súa nai Isolina.



                                       KONZENTRATIONSLAGER  MAUTHAUSEN

O campo de concentración de Mauthausen, en Austria, foi o destino que agardaba a casi 10.000 republicanos españois que ao final da Guerra Civil se refuxiaran en Francia. Entre eles 179 galegos, que por un ou otro motivo se atopaban en zona republicana e que compartiron desgracia nun dos lugares mais sinistros e terribles onde, polo menos 108 caeron víctimas dos nazis no que foi calificado como os crimes máis sanguinarios da historia da Humanidade.

Procedentes de diversos lugares das catro provincias galegas, na meirande parte das localidades costeiras, só uns poucos sobrevivirían en 1945 cando o campo foi liberado polas forzas aliadas.

Avelino García García, natural de Maio Pequeno na parroquia nicrariense de Liñaio e emigrado en Francia dende moi novo participou voluntario na Guerra Civil, loitando no frente de Cataluña. Voltou de novo a ese país e foi detido polas forzas alemanas en maio de 1940. Encadrado nas Compañías de Traballadores Estranxeiros perto da Liña Maginot, xunto con outros mozos republicanos foi recluído en Fallingbostel, actual estado da Baixa Saxonia.
Foi dos primeiros en chegar ao campo de Mauthausen, cunha expedición de 1.506 xóvenes compatriotas.

A xélida mañá do 27 de xaneiro de 1941 cravóuselle na alma ao descender no andén, entre os berros dos SS, os ladridos dos seus cans e os golpes con que sempre eran recibidos os deportados.

Logo a formación, espidos sobre a neve na Appellplatz, a morte a patadas dunha nai xudea que tiña a un bebé nos seus brazos e o aplastamento do neno contra unha parede por parte dun SS foi algo que lle quedou grabado na  memoria para o resto da súa vida. Os retratos de identificación, o traxe de franxas azuis e brancas co triángulo azul coa S de Spanien, que distinguía aos deportados republicanos e a tatuaxe no seu brazo co número de deportado 6749 que o acompañaría o resto da súa vida xunto cos terribles pesadelos vividos nese inferno.

A LIBERACIÓN

Avelino García

A ledicia da liberación comezou a diluirse pouco a pouco, cando foron informados de que non podían retornar ao seu país por ser declarados apátridas polas autoridades franquistas, debendo quedar en Francia xa que, esta vez sí, foron acollidos como loitadores pola libertade e a democracia. 
Logo de recibir a carta de deportado político comezou unha nova vida no pais veciño, foi condecorado coa medalla de deportado da República Francesa e formou unha familia. Na cidade de Pessac viviu integrado na Federación de Exiliados, Deportados e Resistentes Patriotas da que foi Secretario, participando en numerosos actos públicos. 
 
 

Finou nesa localidade da Gironde, onde gozaba de moita estima,  o 15 de maio de 2016 rodeado da súa familia


 

martes, 20 de julio de 2010

A CELEBRACIÓN DO NADAL

Belén en Tlaquepaque-Jalisco

A presencia do Nadal como festividade independente no calendario litúrxico cristián e a súa celebración o 25 de decembro son feitos de desenvolvemento tardío no primitivo cristianismo.

Según Pablo Martínez Palomero, na súa obra a Historia y tradición del Belén, as primeiras comunidades cristiáns crean os seus principais ciclos rituais arredor da Pasión, Morte e Resurreción de Jesús, celebrada na igrexa oriental o 6 de xaneiro.

É a partir do Concilio de Nicea que se celebrou no ano 325, cando xurde a necesidade de crear unha festividade en conmemoración do nacemento de Jesús, pero a escasa importancia que os primeiros cristiáns deron a este feito provocou que se ignorara o día concreto en que se produciu.

Algúns tratadistas, xa no século II, intentaron chegar a través da lóxica á datación de tal acontecemento, pero as súas averiguacións foron arbitrarias.

A identificación de Cristo co Sol e a luz está presente en multitude de textos bíblicos, e son moi numerosos os que o califican coma a luz do mundo. Estas atribucións fundamentan en boa parte a elección pola igrexa romana do 25 de decembro como festividade para conmemorar o nacemento de Cristo. Porque na Roma Imperial tal efeméride era a conmemoración da luz, a festa do Sol por antonomasia. A esta festividade romana uniríase máis tarde outra de orixe persa: a adoración a Mitra, deus do Sol, tamén conmemorada ese día.

Por outra parte, as comunidades rurais consideraron de antigo o 25 de decembro como o día de comenzo do ano, fronte ó 1 de xaneiro establecido oficialmente por Xulio César no ano 43 a.C., que máis ben tivo un sentido administrativo.

A festividade tivo carácter oficial a partires do ano 330 cando o papa Julio I dicta a necesaria proclama. De inmediato, e vencendo non escasas resistencias, a efeméride vai calando nas diversas comunidades cristiáns: No ano 375, S.Juan Crisóstomo logra que se instaure en Antioquia, San Gregorio Nacianceno estendeuna a Constantinopla, e en España se instaurará no Concilio de Zaragoza celebrado en 380.

Acontecemento singular foi a celebración da primeira "Navidade" no Novo Mundo, acaecida o 25 de decembro de 1492 na illa de Haití, na que se construiu un asentamento que recibiu precisamente o nome de Fuerte de Navidad. De este modo, tamén o continente americano se une a esta conmemoración de carácter universal.




sábado, 17 de julio de 2010

UNHA NOVA GALICIA


                               A escritora galega Fina Casalderrey asinando os seus libros na FIL

Guadalajara é a capital do estado mexicano de Jalisco, que na época da colonia era o Virreinato de Nueva Galicia. A antiga capital estaba en Santiago de Compostela de las Indias, bonita cidade na costa do Pacífico.
Hoxe Guadalajara, unha das máis importantes urbes de México, é tamén a cidade dos mariachis pero é coñecida en todo o mundo porque nela se celebra anualmente a Feira Internacional do Libro, que na súa XII edición está adicada a Los Ángeles, cidade norteamericana na que se falan 220 linguas.

Aquí xúntanse cada ano os máis importantes escritores , editores e persoeiros do mundo da cultura.

Onte pronunciou unha conferencia o Premio Nóbel de Literatura Orhan Pamuk e Chavela Vargas presentou o libro das súas memorias. Durante toda a semana se celebrarán moitísimas actividades porque esta é tamén unha festa mundial das culturas.

Hoxe a mestra Fina Casalderrey, Premio Nacional de Literatura Infantil con títulos tan suxerentes como O meu pai é meu ou Abrazos de vainilla, falará ós nenos e mestres nun colexio público da cidade e mañán farao na Escuela Normal de Jalisco ante centos de futuros docentes.

Manolo Rivas, Victor Freixanes e Alfredo Conde impartirán distintas conferencias no Auditorio da Feira e tamén participarán en varias mesas redondas.

Dende o stand de Galicia os nosos libros tutean ó máis selecto da literatura mundial e a Directora da FIL di que nunha próxima edición estará adicada a Galicia.

Mentres na nosa Terra a cultura galega loita pola súa superviviencia, aquí séntese o tremendo orgullo de que ser galego é ser tamén cidadán do mundo.


Guadalajara-Jalisco
2 de novembro de 2009

miércoles, 14 de julio de 2010

MUNCH

-->
Ademáis tiña a cámara no bolso, sobre o asento traseiro do coche. Pero logo xurdiría o problema de sempre: si recoller toda a escea xeométricamente disposta, que xa de por sí sería de abondo, ou esa ollada perdida que impoñía,ou o máis difícil xa, ese bafo de dor que o invadía todo coma aquelas explosións de napalm que acababan tapando as imaxes coa súa luminosidade na guerra do Vietnam.
Maldita costume esta de ollar sempre arredor, aínda que desta vez sexa só sobre un radio de vinte metros.
Nunca presenciara algo así, nen siquera no cine. E o peor de todo formar parte da historia pasando a ser un simple espectador deslumbrado polo que estaba vivindo. Pero que tipo de rellas establece a tribu que impide en determinadas situacións limosnear a unha persoa cun ápice de afecto que tan gratuitamente se regala a un peixe de cores ou a unha insignificante formiga que pasa de rondona sobre unha mesa? Que é o que fai que haxa que transformar o peito nunha cámara acorazada e impida derramar unhas pingas, só unhas pouquiñas, do que se leva dentro?
Desafortunadamente será a foto da miña vida, e esta si que non se me esuqecerá nunca.Nen terei que apelar ao Corel para correxir algúnha doblez ou algunha mancha das que acaban xurdindo co paso do tempo.
E dende logo, aínda que nalgún momento cheguei a intuílo, xa o teño definitivamente claro.A arma máis despiadada que descubriu o ser humano non son as bombas que a diario reventan persoas nas distintas partes do mundo, nin as balas que sesgan a vida de miles de inocentes. A máis terrible de todas, a máis cruel e miserable é a do desamor, a do baleiro, a do desprezo.